تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠١
مباهاتى نمىكنم (و غرورى به خود راه نمىدهم) و خداوند ١٢٤ هزار وصى آفريد كه على عليه السلام از همه آنها نزد خداوند گرامىتر و برتر است». «١»
در روايت ديگرى از «انس بن مالك» از پيامبر صلى الله عليه و آله، چنين نقل شده است:
بُعِثْتُ عَلى أَثَرِ ثَمانِيَةِ آلافِ نَبِىٍّ، مِنْهُمْ أَرْبَعَةُ آلافٍ مِنْ بَنِى إِسْرائِيلَ: «من به دنبال ٨ هزار پيامبر، مبعوث شدهام كه چهار هزار از آنها، از بنى اسرائيل بودند». «٢»
اين دو حديث، با هم منافاتى ندارد، زيرا ممكن است حديث دوم اشاره به انبياى بزرگ باشد (همان گونه كه مرحوم «علامه مجلسى» در توضيح اين سخن بيان كرده است).
باز در حديث ديگرى، از پيامبر صلى الله عليه و آله مىخوانيم كه در پاسخ سؤال «ابوذر» از تعداد پيامبران الهى، عدد ١٢٤ هزار را بيان فرمود، و به دنبال سؤال از تعداد رسولان از ميان آنها، عدد ٣١٣ نفر را ذكر نمود. «٣»
و نيز در حديث ديگرى، از پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از ذكر عدد ١٢٤ هزار مىخوانيم:
٥ نفر از آنها «الو العزم» بودند: نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد صلى الله عليه و آله. «٤»
روايات ديگرى نيز در اين زمينه، نقل شده كه، عدد بالا را تأييد مىكند.
به هر حال، از آنچه گفتيم، روشن مىشود كه، اين روايت خبر واحد نيست چنان كه «برسوئى»، از بعضى از علماء در تفسير «روح البيان»، نقل كرده است، بلكه اخبار متعدد و مستفيض، اين مطلب را تأييد مىكند كه پيامبران الهى ١٢٤ هزار نفر بودند، اخبارى كه در منابع مختلف اسلامى وارد شده است.