و خالق همه چيز بودن، دليل ديگرى بر يگانگى او در ربوبيت است، چرا كه خالق موجودات، مالك و مربى آنهاست، زيرا مى‌دانيم خالقيت خداوند، به اين معنى نيست كه موجودات را بيافريند و كنار رود، بلكه لحظه به لحظه فيض وجود از ناحيه او بر همه موجودات عالم هستى، افاضه مى‌شود، و چنين خالقيتى از ربوبيت جدا نخواهد بود.
بديهى است، تنها چنين كسى شايسته پرستش و الوهيت است، بنابراين جمله «خالِقُ كُلِّ شَىْ‌ءٍ» به منزله دليل براى «ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ» مى‌باشد، و «لا إِلهَ إِلَّا هُو» به منزله نتيجه آن (دقت كنيد).
و در پايان آيه مى‌افزايد: «با اين حال چگونه از راه حق منحرف مى‌شويد»؟
«فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ». «١»

و چرا از پرستش خداوند يگانه يكتا، به سوى بت‌ها روى مى‌آوريد؟!
توجه داشته باشيد كه «تُؤْفَكُونَ» به صورت صيغه مجهول است، يعنى شما را از مسير حق منحرف مى‌سازند، گوئى بت‌پرستان چنان بى‌اراده‌اند كه در اين مسير از خود اختيارى ندارند.
***
در آخرين آيه مورد بحث، به عنوان توضيح و تأكيد مطالب گذشته مى‌فرمايد: «كسانى كه آيات خدا را انكار مى‌كردند، اين‌گونه از طريق حق بازگردانده مى‌شوند» «كَذلِكَ يُؤْفَكُ الَّذِينَ كانُوا بِآياتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ».
«يَجْحَدُونَ» از ماده «جَحْد» در اصل به معنى «انكار كردن» چيزى است كه