تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨
مقابل مؤمنان آگاه، روشن ساخته، مىگويد: «نابينا و بينا هرگز مساوى نيستند» «وَ ما يَسْتَوِى الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ».
«همچنين كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند، با بدكاران يكسان نخواهند بود» «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ لَاالْمُسِيءُ». «١»
اما شما بر اثر خود خواهى و جهل «كمتر متذكر مىشويد» «قَلِيلًا ما تَتَذَكَّرُونَ». «٢»
«نابينا»، همان آدم نادان و بىخبرى است كه پردههاى كبر و غرور، بر چشمانش افتاده، و اجازه درك حقايق را به او نمىدهد، و «بينا»، كسى است كه در پرتو نور علم و استدلالات منطقى، حق را مشاهده مىكند، آيا اين دو با هم برابرند؟!
اين از نظر ايمان و اعتقاد، و اما از نظر عمل، چگونه «افراد مؤمن صالح العمل» با «آلودگان بدكار و مجرم»، يكسان خواهند بود؟ در حقيقت مقايسه اول از نظر شناخت و علم است، و مقايسه دوم از نظر بازتاب آن در اعمال آنها است.
آرى، «بينايان» هم كوچكى خود را مىبينند، و هم عظمت جهان اطراف خويش را، و به همين دليل به موقعيت و قدر خويش واقفند، اما «نابينا»، نه موقعيت خود را در زمان و مكان مىداند، و نه جهان اطراف خويش را مىبيند، به همين جهت هميشه، در ارزيابى وجود خويشتن، خطا مىكند و گرفتار كبر و