محتواى سوره مؤمن
سوره «مؤمن»، نخستين سوره از «حواميم» است (هفت سوره از قرآن با «حم» شروع مى‌شود و پشت سر هم قرار گرفته، همه از سوره‌هاى مكّى‌اند و به آنها «حواميم» گفته مى‌شود).
طبيعت اين سوره، همانند ساير سوره‌هاى مكّى، بحث از مسائل مختلف اعتقادى و مبانى و اصول دين است؛ چرا كه نياز مسلمانان در آن دوران بيش از همه، تقويت پايه‌هاى عقيدتى بود.
محتواى سوره
مجموعه‌اى از «قهر» و «لطف»، «انذار» و «بشارت» و مبارزه منطقى قاطع و كوبنده با جبّاران و مستكبران است، و لطف و مرحمت به مؤمنان حق‌طلب و حق‌جو.
ويژگى اين سوره، فرازى است از داستان موسى عليه السلام و فرعون، مربوط به «مؤمن آل فرعون»، كه تنها در همين سوره، مطرح شده و در جاى ديگرِ قرآن، نيست، داستانِ همان مردِ با ايمان و بسيار هوشيار و مدبرى كه در زمره شخصيتهاى فرعونى بود، ولى در باطن به موسى عليه السلام ايمان آورد، و سنگر مطمئنى براى دفاع از موسى عليه السلام و آئينش بود، و به طورى كه خواهيم ديد در آن لحظاتى كه موسى عليه السلام در خطرِ مرگ قرار گرفت، او با روشى بسيار زيركانه و ظريف، به يارى او شتافت و او را از مرگ نجات داد!.
نام‌گذارى اين سوره به سوره «مؤمن» نيز به همين خاطر است كه شرح مجاهدت‌هاى او، قريب بيست آيه از اين سوره، يعنى حدود يك چهارم از