ولى بهتر اين است كه گفته شود: اين يك نوع، سخريه و ملامت و سرزنش نسبت به آنها است، تا معلوم شود تمام ادعاهاى آنها پوشالى و خالى از حقيقت بوده است. «١»
قابل توجه اين كه، از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده: در يكى از روزهاى «غدير» خطبه‌اى خواند، و ضمن دعوت مردم به توحيد الهى، آنها را به طاعت كسانى كه خداوند امر به اطاعت آنها كرده است، توجه داد، و آيه فوق را يادآور شد، سپس افزود: أَفَتَدْرُونَ الاسْتِكْبارَ ما هُو؟ هُوَ تَرْكُ الطَّاعَةِ لِمَنْ أُمِرُوا بِطاعَتِهِ، وَ التَّرَفُّعُ عَلى‌ مَنْ نُدِبُوا إِلى‌ مُتْابَعَتِهِ، وَ الْقُرْآنُ يَنْطِقُ مِنْ هذا كَثِيراً، إِنْ تَدَبَّرَهُ مُتَدَبِّرٌ زَجَرَهُ، وَ وَعَظَهُ!: «آيا مى‌دانيد استكبار چيست؟ ترك اطاعت كسانى كه مأمور به اطاعت آنها هستند، و خود برتربينى نسبت به آنها كه به تبعيت از آنها خوانده شده‌اند، قرآن از اين مقوله سخن بسيار مى‌گويد، به گونه‌اى كه اگر انسان در آن بينديشد، او را اندرز مى‌دهد و از خلاف باز مى‌دارد» (در حقيقت امام عليه السلام با اين تعبيرات زنده و روشن، مى‌خواهد راه عذر را بر كسانى كه وصاياى پيامبر صلى الله عليه و آله را در روز «غدير» فراموش كردند، و دنبال دگران رفتند ببندد). «٢»
***
به هر حال، مستكبران، در پاسخ اين سخن، سكوت نمى‌كنند، اما جوابى مى‌گويند كه، از نهايت ضعف و زبونى آنها حكايت دارد، چنان كه قرآن در آيه بعد به آن اشاره كرده مى‌فرمايد: «مستكبران مى‌گويند: ما و شما همگى در اين آتش دوزخيم، و سرنوشت مشتركى داريم، خداوند در ميان بندگانش به عدالت