بهشت گام نمى‌گذارند، بلكه، در فاصله بسيار زيادى از آن قرار دارند، و حتى نمى‌توانند به آن نزديك شوند.
«سيد قطب» در تفسير «فى ظلال» حديثى به اين مضمون از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه: مردى مشغول طواف، مادرش را بر دوش گرفته طواف مى‌داد، پيامبر صلى الله عليه و آله را در همان حال مشاهده كرد، عرض كرد: آيا حق مادرم را با اين كار انجام دادم، فرمود: نه حتى جبران يكى از ناله‌هاى او را (به هنگام وضع حمل) نمى‌كند»! «١»
و اگر بخواهيم عنان قلم را در اينجا رها كنيم، سخن بسيار به درازا مى‌كشد و از شكل تفسير خارج مى‌شويم، اما با صراحت بايد گفت: هر قدر در اين زمينه گفته شود باز هم كم است؛ چرا كه آنها حق حيات بر انسان دارند.
در پايان اين بحث، ذكر اين نكته را لازم مى‌دانيم: گاه مى‌شود پدر و مادر پيشنهادهاى غير منطقى و يا خلاف شرع، به انسان مى‌كنند، بديهى است اطاعت آنها در هيچ يك از اين موارد لازم نيست، ولى با اين حال، بايد با برخورد منطقى و انجام وظيفه امر به معروف در بهترين صورتش، با اين گونه پيشنهادها برخورد كرد.
سخن خود را در اين زمينه با حديثى از امام كاظم عليه السلام پايان مى‌دهيم: «كسى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و از حق پدر و فرزند سؤال كرد، فرمود: لا يُسَمِّيهِ بِاسْمِهِ وَ لايَمْشِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ لايَجْلِسُ قَبْلَهُ وَ لايَسْتَسِبُّ لَهُ: «بايد او را با نام صدا نزند (بلكه بگويد پدرم!)، جلوتر از او راه نرود، قبل از او ننشيند، و كارى نكند كه مردم به پدرش بدگوئى كند» (نگويند خدا پدرت را نيامرزد كه چنين كردى!). «٢»
***