نكرده بلكه آن را مجاز شمرده است.
وجود اين گونه بناها يك سند تاريخى بر وجود اين شخصيت‌ها و برنامه و تاريخشان است، به همين دليل، پيامبران و شخصيت‌هائى كه قبر آنها متروك مانده تاريخ آنها نيز مورد ترديد و استفهام قرار گرفته است.
اين نيز، واضح است كه: اين گونه بناها كمترين منافاتى با مسأله توحيد و اختصاص پرستش به «اللّه» ندارد؛ زيرا «احترام»، مطلبى است، و «عبادت» و پرستش، مطلبى ديگر.
البته اين موضوع بحث فراوانى دارد كه اينجا جاى آن نيست.
***
٤- همه چيز با اتكاء بر مشيت خدا
آوردن جمله «ان شاء اللّه» به هنگام بيان تصميم‌هاى مربوط به آينده، نه تنها يك نوع ادب در پيشگاه خدا است، بلكه، بيان اين حقيقت مهم نيز هست كه: ما چيزى از خود نداريم، هر چه هست از ناحيه او است، مستقل بالذات خدا است، و ما همه متّكى به او هستيم، تا اراده او نباشد اگر تيغ‌هاى عالم از جا حركت كنند، حتى يك رگ را نخواهند بريد، و «شيشه را در بغل سنگ نگه مى‌دارد»، و اگر اراده او باشد همه چيز به سرعت تحقق مى‌يابد.
اين، در حقيقت همان مفهوم «توحيد افعالى» است كه، در عين وجود اختيار و آزادى اراده انسان، وجود هر چيز و هر كار را به مشيت خدا وابسته مى‌كند.
اين تعبير، علاوه بر افزايش توجه، ما به خدا در كارها، هم به ما نيرو و قدرت مى‌بخشد، و هم دعوت به پاكى و صحت عمل مى‌كند.
از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود: اگر كسى سخنى را در ارتباط با آينده