«در روز رستاخيز، روح فرشتگان در يك صف قيام مى‌كنند».
گاه، به معنى قرآن يا وحى آسمانى آمده است مانند: وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا:
«اين گونه وحى به سوى تو فرستاديم، روحى كه از فرمان ما است». «١»
و بالاخره، زمانى هم به معنى روح انسانى آمده است، چنان كه در آيات آفرينش «آدم» مى‌خوانيم: ثُمَّ سَوَّاهُ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ:
«سپس آدم را نظام بخشيد و از روح خود در آن دميد». «٢»
و همچنين: فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ:
«هنگامى كه آفرينش آدم را نظام بخشيدم و از روحم در او دميدم براى او سجده كنيد». «٣»
٣- اكنون سخن در اين است كه: منظور از «روح» در آيه مورد بحث چيست؟ اين كدام روح است كه جمعى كنجكاو از آن سؤال كردند، و پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخ آنها فرمود: «روح از امر پروردگار من است و به شما جز اندكى دانش داده نشده»؟!
از مجموع قرائن موجود در آيه و خارج آن، چنين استفاده مى‌شود كه:
پرسش كنندگان، از حقيقت روح آدمى سؤال كردند، همين روح عظيمى كه ما را از حيوانات جدا مى‌سازد، برترين شرف ما است، تمام قدرت و فعاليت ما از آن سرچشمه مى‌گيرد و به كمكش زمين و آسمان را جولانگاه خود قرار مى‌دهيم، اسرار علوم را مى‌شكافيم و به اعماق موجودات راه مى‌يابيم، مى‌خواستند: بدانند حقيقت اين اعجوبه عالم آفرينش چيست؟