تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٣
زمين قرار مىگيرد.
بعضى از مفسران، اين احتمال را نيز دادهاند كه: در سجده معمولى انسان نخست پيشانى بر خاك مىنهد، ولى كسى كه همچون مدهوشان بر خاك مىافتد، اول چانه او بر زمين قرار مىگيرد، به كار بردن اين تعبير، در آيه تأكيدى است بر معنى «يَخِرُّونَ». «١»
***
آيه بعد، گفتارشان را به هنگامى كه به سجده مىافتند بازگو مىكند، مىفرمايد: «آنها مىگويند پاك و منزه است پروردگار ما! مسلماً وعدههاى پروردگارمان انجام شدنى است» «وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا». «٢»
آنها با اين سخن، نهايت ايمان و اعتماد خود را به ربوبيت پروردگار، و صفات پاك او، و هم به وعدههائى كه داده است، اظهار مىدارند، سخنى كه در آن، هم ايمان به توحيد و صفات حق و عدالت او درج است و هم نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله و معاد، و به اين ترتيب، اصول دين را در يك جمله جمع مىكنند.
***
باز براى تأكيد بيشتر، در تأثير آن، آيات الهى و اين سجده عاشقانه در آيه بعد مىگويد: «آنها با تمام صورت بر خاك مىافتند، اشكشان جارى مىشود، و خشوعشان در برابر پروردگار، افزون مىگردد» «وَ يَخِرُّونَ لِلْا ذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً».
تكرار جمله «يَخِرُّونَ لِلْا ذْقانِ»، هم دليل بر تأكيد است، هم استمرار.
همچنين استفاده از فعل مضارع «يَبْكُونَ» دليل بر ادامه گريههاى عاشقانه