تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩

٩ إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً كَبِيراً
١٠ وَ أَنَّ الَّذِينَ لايُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً
١١ وَ يَدْعُ الإِنْسانُ بِالشَّرِّ دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ وَ كانَ الإِنْسانُ عَجُولًا
١٢ وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ وَ النَّهارَ آيَتَيْنِ فَمَحَوْنا آيَةَ اللَّيْلِ وَ جَعَلْنا آيَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ فَصَّلْناهُ تَفْصِيلًا
ترجمه:
٩- اين قرآن، به راهى كه استوارترين راههاست، هدايت مى‌كند؛ و به مؤمنانى كه اعمال صالح انجام مى‌دهند، بشارت مى‌دهد كه براى آنها پاداش بزرگى است.
١٠- و اين كه آنها كه به قيامت ايمان نمى‌آورند، عذاب دردناكى براى آنان آماده ساخته‌ايم.
١١- انسان (بر اثر شتابزدگى)، بدى‌ها را طلب مى‌كند آن گونه كه نيكى‌ها را مى‌طلبد؛ و انسان، هميشه عجول بوده است!
١٢- ما شب و روز را دو نشانه (توحيد و عظمت خود) قرار داديم؛ سپس نشانه شب را محو كرده، و نشانه روز را روشنى‌بخش ساختيم تا (در پرتو آن،) فضل پروردگارتان را بطلبيد (و به تلاش زندگى برخيزيد)، و عدد سال‌ها و حساب را بدانيد؛ و هر چيزى را به طور مشخص (و آشكار،) بيان كرديم.