ديگران را نيز در برمى‌گيرد. «١»
***
٣- انحراف اعتقادى
در آيات فوق، پس از ذكر مسأله انذار به طور وسيع و مطلق، انذار، نسبت به كسانى بيان شده كه: مخصوصاً براى خدا فرزندى قائل شده‌اند، اين نشان مى‌دهد كه اين انحراف اهميت خاصى دارد.
اين انحراف اعتقادى، همان طورى كه در بالا گفتيم، مخصوص مسيحيان نيست بلكه، يهود و مشركان هم در آن شريك بودند، و تقريباً يك اعتقاد عمومى در محيط نزول قرآن به شمار مى‌رفت، و مى‌دانيم: چنين عقيده‌اى روح توحيد را به كلّى از ميان مى‌برد، خدا را در سر حدّ موجودات مادى و جسمانى قرار مى‌دهد، و داراى عواطف و احساسات بشرى، براى او شبيه و شريك قائل مى‌شود، و او را نيازمند مى‌شمرد، و به همين دليل، مخصوصاً روى اين مطلب انگشت گذارده شده است.
در سوره «يونس» آيه ٦٨ مى‌خوانيم: قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ: «آنها گفتند: خداوند براى خود فرزندى انتخاب كرده در حالى كه او غنى و بى‌نياز است».
و در سوره «مريم» آيات ٨٨ تا ٩١ مى‌خوانيم: وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً* لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْئاً إِدّاً* تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْا رْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدّاً* أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً:
«آنها گفتند: خداوند فرزندى انتخاب كرده است* شما سخنى بسيار ناموزون، سخت و سنگين آورده‌ايد* نزديك است آسمان‌ها از هم بشكافد،