إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ). «١»
١٢- قحطى و خشكسالى و كمبود ميوه‌ها (وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِينَ وَ نَقْصٍ مِنَ الثَّمَراتِ).»

١٣- بازگشت حيات و زندگى به مقتولى كه قتل او مايه اختلاف شديد ميان بنى اسرائيل شده بود (فَقُلْنا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِها كَذلِكَ يُحْيِ اللَّهُ الْمَوْتى‌). «٣»

١٤- استفاده از سايه ابرها كه در حرارت شديد بيابان به طور معجزه‌آسائى بر سر آنها قرار مى‌گرفت (وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ). «٤»
ولى سخن در اينجاست كه: منظور از «آيات نه‌گانه» كه در آيات مورد بحث به آن اشاره شده چيست؟
تعبيراتى كه در اين آيات به كار رفته، نشان مى‌دهد: منظور از آن معجزاتى است كه در ارتباط با فرعون و فرعونيان صورت گرفته، نه آنها كه در ارتباط با خود بنى اسرائيل است، مانند نزول «منّ و سلوى‌»، و خارج شدن چشمه از سنگ و امثال آن.
با توجه به اين نكته، مى‌توان گفت: پنج موضوعى كه در آيه ١٣٣ سوره «اعراف» آمده، جزء اين «نه آيه» است (طوفان، آفت نباتى، ملخ، فزونى قورباغه، و خون).
همچنين بدون شك دو معجزه معروف موسى عليه السلام: يعنى مسأله «عصا» و «يد بيضاء» جزء اين آيات نه‌گانه خواهد بود، به خصوص اين كه: در سوره «نمل» آيات ١٠ تا ١٢ همين تعبير «تسع آيات» (آيات نه‌گانه) را بعد از بيان اين دو معجزه بزرگ، ذكر مى‌كند.