مى‌پنداشتيد، بخوانيد (تا به كمك شما بشتابند!)» ولى هر چه آنها را مى‌خوانند، جوابشان نمى‌دهند؛ و در ميان اين دو گروه، كانون هلاكتى قرار داده‌ايم!
٥٣- و گنهكاران، آتش (دوزخ) را مى‌بينند؛ و يقين مى‌كنند كه با آن در مى‌آميزند؛ و هيچ گونه راه گريزى از آن نخواهند يافت.
تفسير:
شياطين را اولياى خود قرار ندهيد!
در آيات مختلف قرآن، كراراً از داستان آفرينش «آدم» و سجده فرشتگان براى او و سرپيچى «ابليس»، سخن به ميان آمده است، ولى همان گونه كه قبلًا هم اشاره كرده‌ايم، اين تكرارها همواره نكته‌هائى دارد، و در هر مورد نكته‌اى در نظر بوده است.
به تعبير ديگر، هر حادثه مهم ممكن است ابعاد مختلفى داشته باشد كه ذكر آن در هر مورد، نظر به يكى از اين ابعاد باشد.
از آنجا كه در بحث‌هاى گذشته، ضمن يك مثال عينى خارجى، چگونگى موضع‌گيرى ثروتمندان مستكبر و مغرور، در مقابل تهيدستان مستضعف، و عاقبت كار آنها تجسم يافته بود.
و از آنجا كه غرور از روز نخست، عامل اصلى انحراف و كفر و طغيان بوده است، در آيات مورد بحث از مسأله ابليس و سرپيچى او از سجده بر آدم سخن به ميان مى‌آورد، تا بدانيم از آغاز، غرور، سرچشمه كفر و طغيان بوده است.
به علاوه اين داستان، مشخص مى‌كند كه: انحرافات از وسوسه‌هاى شيطانى سرچشمه مى‌گيرد، و تسليم شدن در برابر وسوسه‌هاى او- كه از آغاز كمر دشمنى ما را بسته است- چقدر احمقانه است؟