و فضيلت خود را به نمايش بگذارد.
لذا بلافاصله اضافه مى‌كند: «تا آنها را بيازمائيم كدامينشان بهتر عمل مى‌كنند»؟ «لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا».
بعضى از مفسرين خواسته‌اند: مفهوم «ما عَلَى الْا رْضِ» را محدود به «علماء» و يا خصوص «مردان» كنند و بگويند: زينت زمين اينها هستند، در صورتى كه اين كلمه مفهوم وسيعى دارد كه: همه موجودات روى زمين را شامل مى‌شود.
جالب اين كه: تعبير به «أَحْسَنُ عَمَلًا» شده، نه «أَكْثَرُ عَمَلًا»، اشاره به اين كه: آنچه در پيشگاه خدا ارزش دارد، حسن عمل و كيفيت عالى آن است، نه فزونى، كثرت، كميّت و تعداد آن.
به هر حال، اين هشدارى است به همه انسان‌ها و همه مسلمان‌ها كه در اين ميدان آزمايش الهى، فريب زرق و برق‌ها را نخورند.
و به جاى آن كه به اين مظاهر فريبنده دلبستگى پيدا كنند، به حسن عمل بينديشند.
***
سپس مى‌گويد: اينها پايدار نيست و سرانجام محو و نابود خواهد شد، ما همه آنچه را روى زمين است، از ميان خواهيم برد «و صفحه زمين را، خاك بى گياهى قرار خواهيم داد» «وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً».
«صَعِيد» از ماده «صعود» در اينجا به معنى صفحه روى زمين است، صفحه‌اى كه در آن خاك، كاملًا نمايان باشد.
و «جُرُز» به معنى زمينى است كه گياهى در آن نمى‌رويد گوئى گياهان خود را مى‌خورد، و به تعبير ديگر «جُرُز» به سرزمينى گفته ميشود كه: به خاطر