داشته باشد، و تقوا پيشه كند جوانمرد است». «١»
نظير همين حديث در «روضه كافى» از امام صادق عليه السلام نقل شده است. «٢»
٣- تعبير به «مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً» (رحمتى از ناحيه خودت) اشاره به اين است كه: آنها وقتى به غار پناه بردند، دست خود را از همه جا كوتاه مى‌ديدند، تمام اسباب و وسائل ظاهرى در برابرشان از كار افتاده بود و تنها به رحمت خدا اميدوار بودند.
٤- جمله «ضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ» (پرده بر گوش آنها زديم) در لغت عرب كنايه ظريفى است از «خواباندن» گوئى پرده و حجابى بر گوش شخص افكنده مى‌شود، تا سخنى را نشنود و اين پرده، همان پرده خواب است.
به همين دليل، خواب حقيقى، خوابى است كه گوش‌هاى انسان را از كار بيندازد، و نيز به همين دليل، هنگامى كه مى‌خواهند كسى را بيدار كنند، غالباً از طريق صدا زدن و نفوذ در شنوائى او بيدارش مى‌كنند.
٥- تعبير به «سِنِينَ عَدَداً» (سال‌هاى متعدد) اشاره به آن است كه: خواب آنان ساليان دراز به طول انجاميد، چنان كه شرح آن در تفسير آيات آينده به خواست خدا خواهد آمد.
٦- تعبير به «بَعَثْناهُم» در مورد بيدار شدن آنها، شايد به اين جهت است كه:
خواب آنها به قدرى طولانى شد كه: همچون مرگ بود، و بيدارى آنها همچون رستاخيز و زندگى پس از مرگ.
٧- جمله «لِنَعْلَمَ» (تا بدانيم ...) مفهومش اين نيست كه: خداوند مى‌خواسته در اينجا علم تازه‌اى كسب كند، اين تعبير، در قرآن فراوان است و منظور از آن تحقق معلوم الهى است، يعنى ما آنها را از خواب بيدار كرديم، تا اين معنى تحقق