مى‌كند: «و نبايد كسى را در عبادت پروردگارش، شريك سازد» «وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً».
به تعبير روشن‌تر تا حقيقت خلوص و اخلاص در عمل نيايد، رنگ عمل صالح به خود نخواهد گرفت.
انگيزه الهى و خدائى است كه به عمل انسان عمق مى‌دهد، نورانيت مى‌بخشد، و جهت صحيح مى‌دهد، و هنگامى كه اخلاص از ميان رفت، عمل، بيشتر جنبه ظاهرى پيدا مى‌كند، به منافع شخصى گرايش مى‌يابد، و عمق و اصالت و جهت صحيح خود را از دست مى‌دهد.
در حقيقت، اين عمل صالحى كه از انگيزه الهى و اخلاص، سرچشمه گرفته و با آن آميخته شده است گذرنامه لقاى پروردگار است!.
و همان گونه كه سابقاً اشاره كرده‌ايم «عمل صالح» آن چنان مفهوم وسيعى دارد كه هر برنامه مفيد و سازنده فردى و اجتماعى را در تمام زمينه‌هاى زندگى شامل مى‌شود.
***
اخلاص يا روح عمل صالح
در روايات اسلامى به مسأله «نيّت» اهميت فوق العاده‌اى داده شده است، و اصلًا برنامه اسلام اين است كه: هر عملى را با رنگ نيت و انگيزه آن مى‌پذيرد حديث معروف پيامبر صلى الله عليه و آله «لا عَمَلَ إِلاّ بِالنِّيَّةِ» «١» را كه همه شنيده‌ايم بيانگر همين حقيقت است.
و بعد از مسأله نيّت، روى «اخلاص» تكيه شده است كه اگر آن باشد، عمل، فوق العاده پر ارزش و الا فاقد ارزش خواهد بود.