«اجلاب» به معنى راندن و حركت دادن با نهيب و فرياد مى‌باشد، و اين كه: در بعضى از روايات، از «جلب» نهى شده، يا به معنى آن است كه مأمور جمع آورى زكات به هنگامى كه براى گرفتن حق شرعى به چراگاه‌ها مى‌آيد. نبايد فرياد بزند و چهارپايان را در چراگاهشان وحشت‌زده كند.
و يا اشاره به مسابقه اسب سوارى است كه هيچ يك از شركت كنندگان در مسابقه، نبايد به مركب ديگرى فرياد زند تا خودش پيشروى كند. «١»
«خَيْل» به دو معنى آمده است: به معنى «اسب‌ها» و به معنى «اسب سواران» اما در اينجا به معنى دوم است و اشاره به لشكر سواره مى‌كند.
و «رَجِل» به عكس آن به معنى لشكر پياده است، البته شيطان لشكر سواره و پياده‌اى به آن معنى كه در ارتش است ندارد، ولى، مى‌دانيم دستياران فراوانى از جنس خود و از جنس آدميان دارد كه براى اغواى مردم به او كمك مى‌دهند، بعضى سريع‌تر و نيرومندتر همچون لشكر سواره‌اند، و بعضى آرام‌تر و ضعيف‌تر همچون لشكر پياده!
***
٢- وسائل متنوع وسوسه‌گرى شيطان
گر چه در آيات فوق، مخاطب شيطان است و خداوند به عنوان يك فرمان تهديدآميز به او مى‌گويد: هر چه از دستت ساخته است بكن، و با وسائل گوناگون به اغواى بنى آدم برخيز، ولى، در واقع هشدارى است به همه انسان‌ها كه طرق نفوذ شيطان را دريابند و از تنوع وسائل وسوسه‌هاى او آگاه شوند.
جالب اين كه: قرآن، در آيه فوق به چهار بخش مهم و اصولى از اين وسائل، اشاره كرده و به انسان‌ها مى‌گويد: از چهار طرف مراقب خويش باشند: