رَبِّكَ».
و اعتنا به گفته‌هاى اين و آن- كه آميخته به دروغ و خرافات و مطالب بى‌اساس است- مكن، تكيه‌گاه بحث تو، در اين امور، تنها بايد وحى الهى باشد.
چرا كه هيچ چيز سخنان او را دگرگون نمى‌كند و «در گفتار (و معلومات) او تغيير و تبديل راه ندارد» «لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ».
كلام و علم او همچون علم و كلام بندگان، نيست كه هر روز بر اثر كشف و آگاهى تازه‌اى دستخوش تغيير و تبديل شود، و به همين جهت، صددرصد نتوان بر آن اعتماد نمود.
روى همين جهات، «هيچ ملجأ و پناهگاهى جز او نمى‌يابى» «وَ لَنْ‌تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً».
«مُلْتَحَد» از ماده «لحد» (بر وزن مهد) به معنى حفره‌اى است كه از وسط، به يكى از دو طرف مايل شده باشد (همانند لحدى كه براى قبر مى‌سازند) و به همين جهت، «مُلْتَحَد» به جائى گفته مى‌شود كه: انسان تمايل به آن پيدا مى‌كند، و سپس به معنى «ملجأ و پناهگاه» آمده است.
شايان توجه اين كه: دو آيه اخير، از چندين راه، احاطه علمى خداوند را به همه موجودات عالم، بيان كرده است:
الف- نخست مى‌گويد: غيب آسمان‌ها و زمين از آن او است، و به همين دليل او از همه آنها آگاه است.
ب- و اضافه مى‌كند: او چه بينا و چه شنوا است؟!
ج- باز مى‌گويد: تنها ولىّ و سرپرست، او است، و او از همه آگاه‌تر است.
د- و نيز مى‌افزايد: هيچ كس را در حكم خود شريك نمى‌نمايد تا علم و دانش او محدود شود.
ه- سپس مى‌فرمايد: در علم و كلام او تغيير و تبديلى پيدا نمى‌شود، تا از