تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٣

١ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى‌ عَبْدِهِ الْكِتابَ وَ لَمْ‌يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً ٢ قَيِّماً لِيُنْذِرَ بَأْساً شَدِيداً مِنْ لَدُنْهُ وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْراً حَسَناً ٣ ماكِثِينَ فِيهِ أَبَداً ٤ وَ يُنْذِرَ الَّذِينَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً ٥ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَ لا لِا بائِهِمْ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْواهِهِمْ إِنْ يَقُولُونَ إِلَّا كَذِباً
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
١- حمد مخصوص خدائى است كه اين كتاب (آسمانى) را بر بنده (برگزيده) اش نازل كرد، و هيچ گونه كژى در آن قرار نداد.
٢- در حالى كه ثابت و مستقيم است؛ تا (بدكاران را) از عذاب شديد او بترساند؛ و مؤمنانى را كه كارهاى شايسته انجام مى‌دهند، بشارت دهد كه پاداش نيكوئى براى آنهاست.
٣- (همان بهشت برين) كه جاودانه در آن خواهند ماند!
٤- و آنها را كه گفتند: «خداوند، فرزندى (براى خود) گرفته است»، انذار كند.