تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٦
١٠٥ وَ بِالْحَقِّ أَنْزَلْناهُ وَ بِالْحَقِّ نَزَلَ وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً
١٠٦ وَ قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا
١٠٧ قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لاتُؤْمِنُوا إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْا ذْقانِ سُجَّداً
١٠٨ وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا
١٠٩ وَ يَخِرُّونَ لِلْا ذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً
ترجمه:
١٠٥- و ما قرآن را به حق نازل كرديم؛ و به حق نازل شد؛ و تو را، جز بشارتدهنده و بيمدهنده نفرستاديم!
١٠٦- و قرآنى كه آياتش را از هم جدا كرديم، تا آن را با درنگ بر مردم بخوانى؛ و آن را به تدريج نازل كرديم.
١٠٧- بگو: «خواه به آن ايمان بياوريد، يا نياوريد، كسانى كه پيش از آن به آنها دانش داده شده، هنگامى كه (اين آيات) بر آنان خوانده مىشود، سجدهكنان به خاك مىافتند».
١٠٨- و مىگويند: «منزّه است پروردگار ما، كه وعدههايش به يقين انجام شدنى است»!
١٠٩- آنها (بى اختيار) به زمين مىافتند و گريه مىكنند؛ (و تلاوت اين آيات، همواره) بر خشوعشان مىافزايد.