تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٥
٢١ وَ كَذلِكَ أَعْثَرْنا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوا أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ أَنَّ السَّاعَةَ لا رَيْبَ فِيها إِذْ يَتَنازَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ فَقالُوا ابْنُوا عَلَيْهِمْ بُنْياناً رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً
٢٢ سَيَقُولُونَ ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَ يَقُولُونَ خَمْسَةٌ سادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْماً بِالْغَيْبِ وَ يَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَ ثامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ قُلْ رَبِّي أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ ما يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌ فَلا تُمارِ فِيهِمْ إِلَّا مِراءً ظاهِراً وَ لا تَسْتَفْتِ فِيهِمْ مِنْهُمْ أَحَداً
٢٣ وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً
٢٤ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ وَ قُلْ عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِا قْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً
ترجمه:
٢١- و اين چنين مردم را متوجه حال آنها كرديم، تا بدانند كه وعده خداوند حق است؛ و در پايان جهان و قيام قيامت شكى نيست! در آن هنگام كه ميان خود درباره كار خويش نزاع داشتند، گروهى مىگفتند: «بنائى بر آنان بسازيد (تا از نظر پنهان شوند؛) پروردگارشان از وضع آنها آگاهتر است»! ولى آنها كه از رازشان آگاهى يافتند گفتند:
«ما مسجدى در كنار (مدفن) آنها مىسازيم (تا خاطره آنان فراموش نشود)».
٢٢- گروهى خواهند گفت: «آنها سه نفر بودند، كه چهارمين آنها سگشان بود»! و گروهى مىگويند: «پنج نفر بودند، كه ششمين آنها سگشان بود». همه اينها سخنانى