٩٦ قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
٩٧ وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِهِ وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمّاً مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّما خَبَتْ زِدْناهُمْ سَعِيراً
ترجمه:
٩٦- بگو: «همين كافى است كه خداوند، ميان من و شما گواه باشد؛ چرا كه او نسبت به بندگانش آگاه و بيناست»!
٩٧- هر كس را خدا هدايت كند، هدايت يافته واقعى اوست؛ و هر كس را (به خاطر اعمالش) گمراه سازد، هاديان و سرپرستانى غير خدا براى او نخواهى يافت؛ و روز قيامت، آنها را بر صورت‌هايشان محشور مى‌كنيم، در حالى كه نابينا و گنگ و كرند؛ جايگاهشان دوزخ است؛ هر زمان آتش آن فرونشيند، شعله تازه‌اى بر آنان مى‌افزائيم!
تفسير:
هدايت يافتگان واقعى
در تعقيب بحث‌هاى گذشته، كه در زمينه توحيد، نبوت، و گفتگو با مخالفان بود، آيات فوق يك نوع اعلام ختم بحث در اين مرحله، و نتيجه‌گيرى از آن مى‌باشد.
نخست مى‌گويد: اگر آنها دلائل روشن تو را در رابطه با توحيد، نبوت و معاد نپذيرند، به آنها اعلام كن و «بگو: همين بس كه خدا ميان من و شما گواه باشد؛