تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠
(و صدائى از آن به گوش مىرسد) همان تسبيح ديوار است»! «١»
از امام باقر عليه السلام نقل شده: نَهى رَسُولُ اللَّهِ عَنْ أَنْ تُوسَمَ الْبَهائِمُ فِى وُجُوهِها، وَ أَنْ تُضْرَبَ وُجُوهُها لِا نَّها تُسَبِّحُ بِحَمْدِ رَبِّها:
«پيامبر صلى الله عليه و آله نهى فرمود: از اين كه علامت داغ در صورت حيوانات گذارده و تازيانه به صورت آنها زده شود، زيرا آنها حمد و ثناى پروردگارشان را مىگويند». «٢»
و نيز از امام صادق عليه السلام نقل شده: ما مِنْ طَيْرٍ يُصادُ فِى بَرٍّ وَ لا بَحْرٍ وَ لا شَىْءٍ يُصادُ مِنَ الْوَحْشِ إِلَّا بِتَضْيِيْعِهِ الْتَّسْبِيْحَ:
«هيچ پرندهاى در صحرا و دريا صيد نمىشود، و هيچ حيوان وحشى به دام صياد نمىافتد، مگر به خاطر ترك تسبيح»! «٣»
امام باقر عليه السلام صداى گنجشكانى را شنيد، فرمود: مىدانيد اينها چه مىگويند؟
«ابو حمزه ثمالى» كه از ياران خاص امام بود، مىگويد عرض كردم: نه.
فرمود: يُسَبِّحْنَ رَبَّهُنَّ عَزَّوَجَلَّ وَ يَسْئَلْنَ قُوتَ يَوْمِهِنَّ:
«اينها تسبيح خداوند بزرگ را مىگويند، و روزى خود را از او مىخواهند». «٤»
در حديث ديگرى مىخوانيم: يك روز پيامبر صلى الله عليه و آله نزد «عايشه» آمده فرمود:
اين دو لباس مرا بشوى، عرض كرد: اى رسول خدا ديروز شستم، فرمود: أَما عَلِمْتَ أَنَّ الثَّوْبَ يُسَبِّحُ فَإِذَا اتَّسَخَ انْقَطَعَ تَسْبِيْحُهُ: