مخصوصاً در يكى از همين روايات مربوط به فضيلت اين سوره، مى‌خوانيم: فَرَقَّ قَلْبُهُ عِنْدَ ذِكْرِ الْوالِدَيْنِ:
«كسى كه اين سوره را بخواند و به هنگامى كه به توصيه‌هاى خداوند در ارتباط با پدر و مادر در اين سوره مى‌رسد، عواطف او تحريك گردد و احساس محبت بيشتر نسبت به پدر و مادر كند» «١» داراى چنان پاداشى است.
بنابراين، الفاظ قرآن- هر چند بلا شك محترم و پر ارزش است- ولى اين الفاظ، مقدمه‌اى است براى معانى، و معانى مقدمه‌اى است براى عمل.
***
به هر صورت مجموعه بحث‌هاى عقيدتى، اخلاقى و اجتماعى در اين سوره، نسخه كاملى را تشكيل مى‌دهد براى ارتقاء و تكامل بشر در زمينه‌هاى مختلف، و جالب اين كه: اين سوره، با «تسبيح خدا» شروع مى‌شود و با «حمد و تكبير او» پايان مى‌گيرد.
تسبيح نشانه‌اى است براى پاك‌سازى و پيراستن از هر گونه عيب و نقص.
حمد نشانه‌اى است براى آراستن به صفات فضيلت، و تكبير رمزى است به پيشرفت و عظمت.
***