و به همين دليل، ابراهيم عليه السلام هنگام بناى «كعبه» نخستين چيزى را كه از خدا براى آن سرزمين تقاضا كرد، نعمت امنيت بود، (رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً). «١»
و نيز به همين دليل، سخت‌ترين مجازات‌ها در فقه اسلامى براى كسانى در نظر گرفته شده است كه امنيت جامعه را به خطر مى‌افكنند (به تفسير سوره «مائده» آيه ٣٣ مراجعه شود).
٨- درس ديگرى كه از اين ماجراى تاريخى مى‌توان آموخت، اين است:
صاحبان اصلى درد، بايد در انجام كار خود شريك باشند كه: «آه صاحب درد را باشد اثر».
لذا، «ذو القرنين» به گروهى كه از هجوم اقوام وحشى شكايت داشتند، نخست دستور داد: قطعات آهن بياورند، بعد از آن، دستور آتش افروختن در اطراف سدّ آهنين براى جوش خوردن، و بعد از آن دستور تهيه مس مذاب براى پوشاندن آهن با لايه‌اى از مس داد.
اصولًا، كارى كه با شركت صاحبان اصلى درد، پيش مى‌رود هم به بروز استعدادهاى آنها كمك مى‌كند، و هم نتيجه حاصل شده را ارج مى‌نهند و در حفظ آن مى‌كوشند؛ چرا كه در ساختن آن تحمل رنج فراوان كرده‌اند.
ضمناً، به خوبى روشن مى‌شود: حتى يك ملت عقب افتاده، هنگامى كه از طرح و مديريت صحيح برخوردار شود، مى‌تواند دست به چنان كار مهم و محيّر العقولى بزند.
٩- يك رهبر الهى، بايد بى‌اعتنا به مال و ماديات باشد، و به آنچه خدا در اختيارش گذارده، قناعت كند، لذا مى‌بينيم ذو القرنين بر خلاف روش سلاطين- كه حرص و ولع عجيب به اندوختن اموال از هر جا و هر كس دارند- هنگامى كه