در تفسير «على بن ابراهيم» از امام صادق عليه السلام چنين نقل شده: الْجَهْرُ بِها رَفْعُ الصَّوْتِ وَ التَّخافُتُ ما لَمْ‌تَسْمِعْ نَفْسَكَ وَ اقْرَأْ بَيْنَ ذلِكَ:
«جهر اين است كه: زياد صدا را بلند كنى، و اخفات آن است كه حتى خودت نشنوى، هيچ يك از اين دو را، انجام نده، بلكه حدّ وسط ميان آن دو را انتخاب كن». «١»
و اما «اخفات» و «جهر» در نمازهاى روزانه، و شبانه- همان گونه كه در بالا اشاره كرديم- حكم ديگرى است، با مفهوم ديگر، كه دلائل جداگانه دارد، و فقهاى ما (رضوان اللّه عليهم) مدارك آن را در «كتاب الصلوة» آورده‌اند.
***
نكته:
اين حكم اسلامى يعنى اعتدال در جهر و اخفات از دو نظر به ما ديد و درك مى‌بخشد:
نخست از اين نظر كه، مى‌گويد: عبادات خود را آن چنان انجام ندهيد كه بهانه به دست دشمنان بدهد، آنها را به استهزاء و ايرادگيرى وادارد، چه بهتر، كه توأم با متانت، آرامش و ادب باشد كه نه تنها نتوانند بر آن خرده‌گيرى كنند بلكه، نمونه‌اى از شكوه و ادب اسلامى و ابهت و عظمت عبادات گردد.
آنها كه سعى دارند در مواقعى كه مردم استراحت كرده‌اند با صداهاى گوشخراشى كه از بلندگوهاى پرغوغا راه مى‌اندازند، موجوديت جلسات خود را نشان دهند، و به پندار خود با اين عمل، صداى اسلام را به گوش ديگران برسانند، اين نه تنها صداى اسلام نيست، بلكه باعث پراكندگى مردم از اسلام و در نتيجه ضربه‌اى است به تبليغات دينى.