تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٢
مىرود» «وَجَدَها تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ». «١»
«و در آنجا گروهى از انسانها را يافت» (كه مجموعهاى از انسانهاى نيك و بد بودند) «وَ وَجَدَ عِنْدَها قَوْماً».
«به ذو القرنين گفتيم: آيا مىخواهى آنها را مجازات كنى و يا طريقه نيكوئى را در ميان آنها انتخاب نمائى» «قُلْنا يا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَنْ تُعَذِّبَ وَ إِمَّا أَنْ تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْناً». «٢»
بعضى از مفسران از تعبير «قُلْنا» (ما به ذو القرنين گفتيم) مىخواهند نبوت او را استفاده كنند، ولى اين احتمال، نيز وجود دارد كه: منظور از اين جمله الهام قلبى باشد، كه در مورد غير پيامبران نيز، وجود داشته اما نمىتوان انكار كرد كه:
اين تعبير، بيشتر نبوّت را در نظر انسان مجسم مىكند.
***
ذو القرنين «گفت: اما كسانى كه ستم كرده (و به ستم خود ادامه دهند) آنها را مجازات خواهيم كرد» «قالَ أَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ».
«سپس به سوى پروردگارش بازمىگردد و خداوند او را عذاب شديدى خواهد نمود» «ثُمَّ يُرَدُّ إِلى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذاباً نُكْراً». «٣»