ترسان و پنهان، تا نشانه‌هاى الهى و دلائل فرمان او از ميان نرود». «١»
در زمينه معنى امامت و لزوم آن در جهان انسانيت، در جلد اول، ذيل آيه ١٢٤ سوره «بقره» نيز بحث كرده‌ايم.
***
٤- كوردلان!
قرآن تعبير جالبى از مشركان و بيدادگران در آيات فوق دارد، از آنها به عنوان «اعمى» توصيف مى‌كند كه اشاره به اين حقيقت است: چهره حق همه جا آشكار است اگر چشم بينائى باشد.
چشمى كه آيات خدا را در پهناى اين جهان ببيند.
چشمى كه درس‌هاى عبرت را در صفحات تاريخ، بخواند.
چشمى كه سرنوشت جباران و ستمگران را مشاهده كند، خلاصه،
چشمى باز و حق‌نگر!
اما هنگامى كه پرده‌هاى ضخيمى از جهل، غرور، تعصب، لجاجت و شهوت اين چشم بيناى دل آدمى را از كار انداخت، ديگر توان ديد ندارد، و با اين كه: جمال حق حجاب و پرده ندارد، او از مشاهده آن ناتوان است.
در حديثى از امام باقر عليه السلام در تفسير آيه فوق مى‌خوانيم: مَنْ لَمْ‌يَدُلَّهُ خَلقُ السَّمواتِ وَ الْا رْضِ، وَ اخْتِلافُ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ، وَ دَوَرانُ الْفَلَكِ وَ الشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ وَ الْا ياتِ الْعَجِيْباتِ عَلى‌ أَنَّ وَراءَ ذلِكَ أَمْرٌ أَعْظَمُ مِنْهُ، فَهُوَ فِى الْا خِرَةِ أَعْمى‌ وَ أَضَلُّ سَبِيْلًا:
«كسى كه آفرينش آسمان‌ها و زمين، آمد و شد شب و روز، گردش ستارگان، خورشيد و ماه و نشانه‌هاى شگفت‌انگيز او را از حقيقت بزرگترى كه وراى آن