تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨١
٦ فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً ٧ إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْا رْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ٨ وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً
ترجمه:
٦- گوئى مىخواهى به خاطر اعمال آنان، خود را از غم و اندوه هلاك كنى، اگر به اين گفتار ايمان نياورند!
٧- ما آنچه را روى زمين است زينت آن قرار داديم، تا آنها را بيازمائيم كه كدامينشان بهتر عمل مىكنند!
٨- (ولى اين زيورها پايدار نيست،) و ما (سرانجام) قشر روى زمين را خاك بىگياهى قرار مىدهيم!
تفسير:
غصه مخور، جهان ميدان آزمايش است
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از رسالت و رهبرى پيامبر صلى الله عليه و آله بود، در نخستين آيه مورد بحث، به يكى از مهمترين شرائط رهبرى كه همان دلسوزى نسبت به امت است، اشاره كرده، مىگويد: «گوئى تو مىخواهى جان خود را بر باد دهى و خويشتن را از شدت اندوه، هلاك كنى كه: چرا آنها به اين كتاب آسمانى ايمان نمىآورند»؟ «فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً».
***