١٠١ وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى‌ تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ فَسْئَلْ بَنِي إِسْرائِيلَ إِذْ جاءَهُمْ فَقالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّي لَا ظُنُّكَ يا مُوسى‌ مَسْحُوراً
١٠٢ قالَ لَقَدْ عَلِمْتَ ما أَنْزَلَ هؤُلاءِ إِلَّا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْا رْضِ بَصائِرَ وَ إِنِّي لَا ظُنُّكَ يا فِرْعَوْنُ مَثْبُوراً
١٠٣ فَأَرادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْا رْضِ فَأَغْرَقْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ جَمِيعاً
١٠٤ وَ قُلْنا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرائِيلَ اسْكُنُوا الْا رْضَ فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْا خِرَةِ جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً
ترجمه:
١٠١- ما به موسى نُه معجزه روشن داديم؛ پس از بنى اسرائيل سوال كن آن زمان كه (موسى) به سراغ آنها آمد (چگونه بودند)؟ فرعون به او گفت: «اى موسى‌! گمان مى‌كنم تو ديوانه (يا ساحرى)»!
١٠٢- (موسى) گفت: «تو مى‌دانى اين آيات را جز پروردگار آسمان‌ها و زمين- براى روشنى دل‌ها- نفرستاده؛ و من گمان مى‌كنم اى فرعون، تو (به زودى) هلاك خواهى شد»!
١٠٣- پس (فرعون) تصميم گرفت آنان را از آن سرزمين ريشه‌كن سازد؛ ولى ما، او و تمام كسانى را كه با او بودند، غرق كرديم.
١٠٤- و بعد از آن به بنى اسرائيل گفتيم: «در اين سرزمين [: مصر و شام‌] ساكن شويد! اما هنگامى كه وعده آخرت فرا رسد، همه شما را دسته‌جمعى (به آن دادگاه عدل) مى‌آوريم»!