تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٤
در جاى ديگر مىفرمايد: «همه نعمتهاى روى زمين را براى شما آفريده است» (خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الا رْضِ جَمِيعاً). «١»
و در بسيارى از آيات آنها را تحت عنوان «سَخَّرَ لَكُمْ» (آنها را مسخر شما گردانيد) ذكر كرده، كه اگر بخواهيم اين همه آياتى را كه در رابطه با محترم شمردن امكانات مادى اين جهان جمعآورى كنيم، مجموعه قابل ملاحظهاى خواهد شد.
ولى با اين همه اهميتى كه به مواهب و نعمتهاى مادى داده شده، تعبيراتى كه قويّاً آن را تحقير مىكند در آيات قرآن به چشم مىخورد.
در يك جا آن را عرض و متاع فانى مىشمرد: «تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا». «٢»
و در جاى ديگر آن را مايه غرور و غفلت مىشمرد: «وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ». «٣»
و در مورد ديگر آن را وسيله سرگرمى و بازيچه شمرده: «وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ». «٤»
و در جائى ديگر مايه غفلت از ياد خدا: «رِجالٌ لاتُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ». «٥»
اين تعبيرات دوگانه عيناً در روايات اسلامى نيز ديده مىشود:
از يكسو دنيا، مزرعه آخرت، تجارتخانه مردان خدا، مسجد دوستان حق، محل هبوط وحى پروردگار، سراى موعظه و پند، شمرده شود (مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلّى مَلائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْيِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ). «٦»