«هر باد و نسيمى آنها را جدا كرده، با خود به هر سو مى‌برد» «تَذْرُوهُ الرِّياحُ». «١»

«آرى، خداوند بر هر چيزى توانا بوده و هست» «وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقْتَدِراً».
***
آيه بعد، موقعيت مال، ثروت و نيروى انسانى را كه دو ركن اصلى حيات دنياست، در اين ميان مشخص كرده، مى‌گويد: «اموال و فرزندان، زينت حيات دنيا هستند» «الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا».
شكوفه‌ها و گل‌هائى مى‌باشند كه بر شاخه‌هاى اين درخت، آشكار مى‌شوند، زودگذرند، كم‌دوامند و اگر از طريق قرار گرفتن در مسير «اللّه» رنگ جاودانگى نگيرند، بسيار بى‌اعتبارند.
در حقيقت در اين آيه، انگشت روى دو قسمت از مهم‌ترين، سرمايه‌هاى زندگى دنيا گذارده شده است كه بقيه، به آن وابسته است، «نيروى اقتصادى» و «نيروى انسانى»؛ چرا كه براى رسيدن به هر مقصودى از مقاصد مادى، حتماً اين دو نيرو لازم است.
به همين دليل آنها كه بر تخت قدرت مى‌نشينند، سعى در جمع‌آورى اين دو نيرو مى‌كنند، مخصوصاً در زمان‌هاى گذشته، هر كس فرزندان بيشترى داشت، خود را نيرومندتر احساس مى‌كرد؛ چرا كه آنها يكى از دو ركن اصلى قدرت او را تشكيل مى‌دادند، در آيات گذشته نيز ديديم كه: آن مرد ثروتمند بى‌ايمان، اموال و نفرات خود را به رخ ديگران مى‌كشيد و مى‌گفت: «أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالًا وَ أَعَزُّ نَفَراً».
و لذا روى «بنون» كه جمع «ابن» به معنى پسر است، تكيه شده؛ چرا كه آنها