و به دنبال نزول آيات پيامبر صلى الله عليه و آله به جستجوى اين گروه برخاست (گويا با شنيدن اين سخن ناراحت شدند، به گوشه‌اى از مسجد رفتند و به عبادت پروردگار پرداختند).
سرانجام آنها را در آخر مسجد، در حالى كه به ذكر خدا مشغول بودند، يافت، فرمود:
حمد خدا را كه نمردم تا اين كه او چنين دستورى به من داد كه: با امثال شما باشم، «آرى زندگى با شما، و مرگ هم با شما خوش است»! (مَعَكُمُ الْمَحْيا وَ مَعَكُمُ الْمَماتُ)! «١»
تفسير:
پاكدلان پابرهنه!
از جمله درس‌هائى كه داستان «اصحاب كهف» به ما آموخت اين بود كه:
معيار ارزش انسان‌ها پست، مقام ظاهرى و ثروتشان نيست، بلكه آنجا كه راه خدا است وزير و چوپان در يك صفند، آيات مورد بحث، نيز در حقيقت همين مسأله مهم را تعقيب مى‌كند و به پيامبر صلى الله عليه و آله چنين دستور مى‌دهد:
«با كسانى باش كه صبحگاهان و عصرگاهان، پروردگار خود را مى‌خوانند و تنها ذات پاك او را مى‌طلبند» «وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ».
تعبير به: وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ: «خود را شكيبا دار» اشاره به اين واقعيت است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله از ناحيه دشمنان مستكبر و اشراف آلوده، در فشار بود كه گروه مؤمنان فقير را از خود براند، لذا، خداوند دستور مى‌دهد: در برابر اين فشار فزاينده، صبر و استقامت پيشه كن، و هرگز تسليم آنها مشو!