تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٢
حيات نوين ببخشد.
معلوم نيست با اين آيات روشن، و آيات فراوان ديگرى همانند آن، چگونه بعضى ادعاى اسلام دارند، در عين حال، معاد را منحصراً روحانى مىدانند؟!
ضمناً، استدلال به عموميت قدرت خداوند در اثبات مسأله معاد يكى از دلائلى است كه قرآن كراراً روى آن تكيه كرده است، از جمله در آخر سوره «يس» كه چند دليل براى اثبات معاد جسمانى بيان شده، يكى از آنها همين مسأله عموميت قدرت خدا است. «١»
***
٢- كدام آيات
در اين كه: منظور از اين آيات در جمله «كَفَرُوا بِآياتِنا»، آيات توحيد است، يا دلائل نبوت، و يا آيات مربوط به معاد، احتمالات متعددى وجود دارد.
ولى با توجه به اين كه: اين جمله در ضمن بحث معاد واقع شده، به نظر مىرسد: اشاره به آيات معاد باشد، و در حقيقت مقدمهاى است براى پاسخگوئى به منكران معاد.
***
٣- منظور از «مِثْلَهُم» چيست؟
قاعدتاً بايد گفته شود: خداوند با آن قدرتى كه دارد، مىتواند اين انسانها را در قيامت بازگرداند، در حالى كه در آيات فوق، مىخوانيم: مىتواند «مثل» آنها را بيافريند، اين تعبير، گاهى سبب اشتباه و يا لااقل موجب استفهام براى بعضى شده است كه: مگر انسانهائى كه در رستاخيز گام مىنهند، همين انسانها نيستند؟