٥٦- بگو: «كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مى‌پنداريد، بخوانيد! آنها نه نمى‌توانند مشكلى را از شما بر طرف سازند، و نه تغييرى در آن ايجاد كنند».
٥٧- كسانى را كه آنان مى‌خوانند، خودشان وسيله‌اى (براى تقرّب) به پروردگارشان مى‌جويند، وسيله‌اى هر چه نزديك‌تر؛ و به رحمت او اميدوارند؛ و از عذاب او مى‌ترسند؛ چرا كه عذاب پروردگارت، همواره در خور پرهيز و وحشت است!
تفسير:
برخورد منطقى با همه مخالفان
از آنجا كه در آيات پيشين، سخن از مبدأ و معاد و دلائلى بر اين دو مسأله مهم اعتقادى در ميان بود، در آيات مورد بحث، روش گفتگو و استدلال با مخالفان- مخصوصاً مشركان- را مى‌آموزد؛ چرا كه مكتب، هر قدر عالى باشد و منطق قوى و نيرومند، اگر با روش صحيح بحث و مجادله توأم نگردد، و به جاى لطف و محبت، خشونت بر آن حاكم شود، بى اثر خواهد بود.
لذا در نخستين آيه، مى‌گويد: «به بندگان من بگو، سخنى را بگويند، كه:
بهترين باشد» «وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ».
بهترين از نظر محتوا، بهترين از نظر طرز بيان، و بهترين از جهت توأم بودن با فضائل اخلاقى و روش‌هاى انسانى.
«چرا كه اگر قول احسن را ترك گويند، و به خشونت در كلام و مخاصمه و لجاج برخيزند، شيطان در ميان آنها فساد و فتنه مى‌كند» «إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ».
و فراموش نكنيد، شيطان در كمين نشسته و بى‌كار نيست «زيرا شيطان از آغاز، دشمن آشكارى براى انسان بوده است» «إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْا نْسانِ عَدُوّاً