تفسير:
توحيد و نيكى به پدر و مادر
آيات مورد بحث، سرآغازى است براى بيان يك سلسله از احكام اساسى اسلام كه با مسأله «توحيد و ايمان»، شروع مى‌شود، توحيدى كه خمير مايه همه فعاليت‌هاى مثبت، كارهاى نيك و سازنده است و از اين طريق، پيوندى ميان اين آيات و آيات گذشته كه سخن از سعادتمندان و برنامه سه‌گانه آنها يعنى «ايمان»، «سعى و تلاش» و «اراده سراى آخرت» مى‌گويد، برقرار مى‌سازد.
و نيز تأكيدى است مجدّد، بر آنچه قبلًا درباره قرآن و دعوت‌كننده بودنش به صاف‌ترين و بهترين راه‌ها، بيان شده.
نخست از توحيد شروع كرده مى‌گويد: «با خداوند يگانه (اللّه) هيچ معبودى قرار مده» «لاتَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ».
نمى‌گويد: معبود ديگرى را با خدا پرستش مكن! بلكه مى‌گويد: «قرار مده» تا معنى وسيع‌ترى داشته باشد، يعنى نه در عقيده، نه در عمل، نه در دعا و تقاضا و نه در پرستش، معبود ديگرى را در كنار «اللّه» قرار مده.
آنگاه به بيان نتيجه مرگبار شرك پرداخته، مى‌گويد: «اگر شريكى براى او قائل شوى با مذمت و خذلان فرو خواهى نشست» «فَتَقْعُدَ مَذْمُوماً مَخْذُولًا».
انتخاب كلمه «قُعود» (نشستن) در اينجا اشاره به ضعف و ناتوانى است، زيرا در ادبيات عرب، اين كلمه، كنايه از ضعف است گفته مى‌شود: قَعَدَ بِهِ‌الضَّعْفُ عَنِ الْقِتالِ: «ناتوانى سبب شد كه او از پيكار با دشمن بنشيند».
***
از جمله بالا استفاده مى‌شود: شرك سه اثر بسيار بد در وجود انسان مى‌گذارد: