تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٥
بنابراين از چه كسى مىتوانند گله كنند، جز از خودشان؟
***
نكتهها:
١- كوهها و سرّ انهدام آنها
گفتيم: در آستانه رستاخيز، نظام جهان ماده به هم مىريزد، از جمله كوهها از هم متلاشى مىشوند، ولى در زمينه متلاشى شدن كوهها در قرآن تعبيرات مختلفى ديده مىشود:
در آيات مورد بحث خوانديم: كوهها را به حركت درمىآوريم (نُسَيِّرُ الْجِبالَ) همين تعبير در سوره «نبأ» آيه ٢٠ و سوره «تكوير» آيه ٣ ديده مىشود.
ولى در سوره «مرسلات» آيه ١٠ مىخوانيم: وَ إِذَا الْجِبالُ نُسِفَتْ: «كوهها بر اثر طوفان شديد از جا كنده خواهد شد».
در حالى كه در سوره «حاقه» آيه ١٤ مىخوانيم: وَ حُمِلَتِ الْا رْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً: «زمين و كوهها از جا كنده مىشوند، و يك مرتبه در هم كوبيده خواهند شد».
و در سوره «مزمل» آيه ١٤ مىخوانيم: يَوْمَ تَرْجُفُ الْا رْضُ وَ الْجِبالُ وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلًا: «روزى كه زمين و كوهها به لرزه درمىآيد و كوهها تبديل به تلى از شن متراكم خواهند شد»!.
و آيات ٥ و ٦ سوره «واقعه» مىگويد: وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسّاً* فَكانَتْ هَباءً مُنْبَثّاً: «كوهها از هم متلاشى و خرد* و سپس به گرد و غبار پراكنده تبديل مىشوند».
و بالاخره آيه ٥ سوره «قارعه» مىگويد: وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ:
«كوهها همچون پشم رنگين و زده شدهاى خواهند بود» (كه به هر سو پراكنده