تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١١
٥٤ وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَ كانَ الْا نْسانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا
٥٥ وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى وَ يَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْا وَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ قُبُلًا
٥٦ وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ يُجادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ ما أُنْذِرُوا هُزُواً
ترجمه:
٥٤- و در اين قرآن، از هر گونه مثلى براى مردم بيان كردهايم؛ ولى انسان بيش از هر چيز، به مجادله مىپردازد!
٥٥- و چيزى مردم را باز نداشت از اين كه- وقتى هدايت به سراغشان آمد- ايمان بياورند و از پروردگارشان طلب آمرزش كنند، جز اين كه (خيرهسرى كردند؛ گوئى مىخواستند) سرنوشت پيشينيان براى آنان بيايد، يا عذاب (الهى) در برابرشان قرار گيرد!
٥٦- ما پيامبران را، جز به عنوان بشارتدهنده و انذاركننده، نمىفرستيم؛ اما كافران همواره مجادله به باطل مىكنند، تا حق را به وسيله آن از ميان بردارند. و آيات ما، و مجازاتهائى را كه به آنان وعده داده شده است، به باد مسخره گرفتند!