تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٩

جالب اين كه: داروهاى دردهاى جسمانى غالباً اثرهاى نامطلوبى روى ارگان‌هاى بدن مى‌گذارند، تا آنجا كه در حديث معروفى آمده: «هيچ داروئى نيست مگر اين كه: خود سرچشمه بيمارى ديگر است» (ما مِن‌ دَواءٍ إِلَّا وَ يُهَيِّجُ داءٍ). «١»
اما اين داروى شفابخش، هيچ گونه اثر نامطلوب روى جان، فكر و روح آدمى ندارد، بلكه به عكس تمام آن خير و بركت است.
در يكى از عبارات «نهج البلاغه» مى‌خوانيم: شِفاءٌ لاتُخْشَى أَسْقامُهُ:
«قرآن داروى شفابخشى است كه هيچ بيمارى از آن برنمى‌خيزد». «٢»
كافى است يك ماه خود را متعهّد به پيروى از اين نسخه شفابخش كنيم، فرمانش را در زمينه علم، آگاهى، عدل، داد، تقوا و پرهيزگارى، اتحاد و صميميت، از خود گذشتگى و جهاد و ... پذيرا گرديم، خواهيم ديد به سرعت نابسامانى‌هامان سامان مى‌يابد.
ذكر اين نكته نيز، ضرورت دارد كه: اين نسخه، مانند نسخه‌هاى ديگر، وقتى مؤثر است كه به آن عمل شود و الا صد بار اگر بهترين نسخه‌هاى شفابخش را بخوانيم و روى سر بگذاريم ولى به آن عمل نكنيم، نتيجه‌اى نخواهيم گرفت.
***