٥- عمل صالح يك برنامه مستمر
در آيات فوق، هنگامى كه سخن از مؤمنان مى‌گويد، «عمل صالح» را به عنوان يك برنامه مستمر آنها بيان مى‌كند؛ زيرا جمله «يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ» فعل مضارع است و مى‌دانيم: فعل مضارع دليل بر استمرار است.
در حقيقت، بايد چنين باشد؛ زيرا انجام يك يا چند كار خير، ممكن است تصادفاً، يا به علل خاصى از هر كس صورت گيرد، اما هرگز دليل بر ايمان راستين نيست، آنچه دليل ايمان راستين است، استمرار در عمل صالح است.
***
٦- آخرين سخن، در اينجا اين كه: قرآن در آيات فوق، وقتى مى‌خواهد نزول اين كتاب آسمانى را بيان كند، مى‌گويد: «شكر و ستايش خدائى را كه اين كتاب را بر بنده‌اش نازل كرد» و اين، دليل بر آن است كه: تعبير به بنده، پرافتخارترين و باشكوه‌ترين توصيفى است كه ممكن است از يك انسان شود، انسانى كه راستى بنده خدا باشد، همه چيز خود را متعلق به او بداند، چشم بر امر، و گوش بر فرمانش دارد، به غير او نينديشد، جز راه او را نرود، و افتخارش اين باشد كه: بنده پاكباز او است.
***