هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ). «١»
و سرانجام سرنوشت آنها را هلاكت و نابودى معرفى مى‌كند: (وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ). «٢»
و همان گونه كه ديديم، آيات مورد بحث، نيز تبذيركنندگان را برادران شيطان و قرين آنها مى‌شمرد.
«اسراف» به معنى وسيع كلمه، هر گونه تجاوز از حدّ در كارى است كه انسان انجام مى‌دهد، ولى غالباً اين كلمه در مورد هزينه‌ها و خرج‌ها گفته مى‌شود.
از خود آيات قرآن به خوبى استفاده مى‌شود: اسراف نقطه مقابل تنگ گرفتن و سخت‌گيرى است آنجا كه مى‌فرمايد: وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ‌يُسْرِفُوا وَ لَمْ‌يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً: «كسانى كه به هنگام انفاق، نه اسراف مى‌كنند و نه سخت‌گيرى و بخل مى‌ورزند بلكه در ميان اين دو حدّ اعتدال و ميانه را مى‌گيرند». «٣»
***
٣- فرق ميان اسراف و تبذير
در اين كه: ميان «اسراف و تبذير» چه تفاوتى است، بحث روشنى در اين زمينه از مفسران نديده‌ايم، ولى با در نظر گرفتن ريشه اين دو لغت چنين به نظر مى‌رسد: وقتى اين دو در مقابل هم قرار گيرند «اسراف» به معنى خارج شدن از حدّ اعتدال، بى آن كه چيزى را ظاهراً ضايع كرده باشد، مثل اين كه: ما لباس گران‌قيمتى بپوشيم كه بهايش صد برابر لباس مورد نياز ما باشد، و يا غذاى خود