سِنِينَ عَدَداً».
***
«سپس آنها را برانگيختيم و بيدار نموديم، تا ببينيم كدام گروه از آنان مدت خواب خود را بهتر حساب كرده‌اند» «ثُمَّ بَعَثْناهُمْ لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصى‌ لِما لَبِثُوا أَمَداً».
***
نكته‌ها:
١- «أَوَى» از ماده «مأوى» گرفته شده، كه: به معنى «جايگاه امن و امان» است، اشاره به اين كه: اين جوانان فرارى از محيط فاسد، هنگامى كه به غار رسيدند: احساس آرامش كردند.
٢- «فِتْيَة» جمع «فتى» در اصل به معنى «جوان نوخاسته و شاداب» است، ولى گاهى به افراد صاحب سن و سالى كه روحى جوان و شاداب دارند، نيز گفته مى‌شود، و معمولًا اين كلمه، با يك نوع مدح به خاطر صفات جوانمردى، مقاومت، شهامت و تسليم در مقابل حق، همراه است.
شاهد اين سخن، حديثى است كه از امام صادق عليه السلام نقل شده است: امام عليه السلام از يكى از ياران خود پرسيد: «فتى» به چه كسى مى‌گويند؟ در پاسخ عرض كرد:
«فتى» را به جوان مى‌گوئيم.
امام عليه السلام فرمود: أَما عَلِمْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ كانُوا كُلُّهُمْ كُهُولًا، فَسَمَّاهُمُ اللَّهُ فِتْيَةً بِإِيْمانِهِمْ:
«آيا نمى‌دانى كه اصحاب كهف همگى كامل مرد بودند، اما خدا از آنها به عنوان «فتيه» نام برده چون ايمان به پروردگار داشتند».
سپس اضافه فرمود: مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ اتَّقى‌ فَهُوَ الْفَتى‌: «هر كس به خدا ايمان