پيشنهاد اموالى به او شد، نپذيرفت و گفت: ما مَكَّنِّي فِيهِ رَبِّي خَيْرٌ:
«آنچه پروردگارم در اختيار من نهاده بهتر است».
در قرآن مجيد كراراً در داستان انبياء مى‌خوانيم: كه آنها يكى از اساسى‌ترين سخن‌هايشان اين بود كه: ما در برابر دعوت خود، هرگز اجر و پاداش و مالى از شما مطالبه نمى‌كنيم.
در يازده مورد از قرآن مجيد، اين مطلب درباره پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و يا انبياء عليهم السلام پيشين به چشم مى‌خورد.
گاهى، با اين جمله ضميمه است كه «پاداش ما تنها بر خدا است».
و گاهى بدون آن، و گاه دوستى اهل بيت خود را كه خود پايه‌اى براى رهبرى آينده بوده است به عنوان پاداش ذكر كرده‌اند: (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌). «١»
١٠- محكم كارى از هر نظر، درس ديگر اين داستان است، ذو القرنين در بناى سدّ از قطعات بزرگ آهن استفاده كرد، و براى اين كه اين قطعات كاملًا به هم جوش بخورند، آنها را در آتش گداخت، و براى اين كه عمر سدّ طولانى باشد و در برابر تصرف هوا و رطوبت و باران مقاومت كند، آن را با لايه‌اى از مس پوشاند، تا از پوسيدگى آهن جلوگيرى كند.
١١- انسان هر قدر قوى، نيرومند، متمكن و صاحب قدرت شود و از عهده انجام كارهاى بزرگ برآيد، باز هرگز نبايد به خود ببالد و مغرور گردد، اين همان درس ديگرى است كه ذو القرنين به همگان تعليم مى‌دهد.
او در همه جا به قدرت پروردگار تكيه مى‌كرد، بعد از اتمام سدّ گفت: «هذا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّى».