نه تنها اموال يتيمان را نخوريد، بلكه حتى حريم آن را كاملًا محترم بشماريد.
ولى، از آنجا كه ممكن است اين دستور دستاويزى گردد براى افراد ناآگاه كه تنها به جنبه‌هاى منفى مى‌نگرند، و سبب شود كه اموال يتيمان را بدون سرپرست بگذارند، و به دست حوادث بسپارند، لذا، بلافاصله استثناء روشنى براى اين حكم ذكر كرده مى‌گويد: «مگر به طريقى كه بهترين طرق است»
«إِلَّا بِالَّتِي هِيَ‌أَحْسَنُ».
طبق اين تعبير جامع و رسا، هر گونه تصرفى در اموال يتيمان كه به منظور حفظ، اصلاح، تكثير و اضافه بوده باشد، و جهات لازم براى پيشگيرى از هدر رفتن اين اموال در نظر گرفته شود، مجاز است، بلكه، خدمتى است آشكار به يتيمان كه قادر بر حفظ مصالح خويشتن نيستند.
البته اين وضع تا زمانى ادامه دارد كه به حدّ رشد فكرى و اقتصادى برسد آن گونه كه قرآن در ادامه آيه مورد بحث از آن ياد مى‌كند: «تا زمانى كه به حدّ قدرت برسد» «حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ».
«أَشَدَّ» از ماده «شدّ» (بر وزن جدّ) به معنى «گره محكم» است، سپس توسعه يافته و به هر گونه استحكام جسمانى و روحانى گفته شده است، و منظور از «أَشَدّ» در اينجا رسيدن به حدّ بلوغ است، ولى بلوغ جسمانى در اينجا كافى نيست، بلكه، بايد بلوغ فكرى و اقتصادى نيز باشد، به گونه‌اى كه يتيم بتواند اموال خود را حفظ و نگهدارى كند، و انتخاب اين تعبير، براى همين منظور است كه البته بايد از طريق آزمايش قطعى مشخص گردد.
بدون شك، در هر جامعه‌اى بر اثر حوادث گوناگون، ايتامى وجود دارند كه ملاحظات انسانى و هر حساب ديگر ايجاب مى‌كند، اين يتيمان در تمام جهات