پدر و مادر از آن مهمتر است، و اگر موجب ناراحتى آنها شود، جايز نيست.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده عرض كرد: من جوان با نشاط و ورزيده‌اى هستم و جهاد را دوست دارم ولى مادرى دارم كه از اين موضوع ناراحت مى‌شود، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: ارْجِعْ فَكُنْ مَعَ والِدَتِكَ فَوَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ لَا نْسُهَا بِكَ لَيْلَةً خَيْرٌ مِنْ جِهادٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ سَنَةً:
«برگرد و با مادر خويش باش، قسم به آن خدائى كه مرا به حق مبعوث ساخته است، يك شب، مادر، با تو مأنوس گردد از يك سال جهاد در راه خدا بهتر است»! «١»
ولى، البته هنگامى كه جهاد، جنبه وجوب عينى پيدا كند، كشور اسلامى در خطر قرار گيرد و حضور همگان لازم شود، هيچ عذرى پذيرفته نيست، حتى نارضائى پدر و مادر.
در مورد ساير واجبات كفائى و همچنين مستحبات، مسأله همان گونه است كه در مورد جهاد گفته شد.
و- پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: إِيَّاكُمْ وَ عُقُوقَ الْوالِدَيْنِ فَإِنَّ رِيحَ الْجَنَّةِ تُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ أَلْفِ عامٍ وَ لا يَجِدُها عاقٌّ:
«بترسيد از اين كه: عاق پدر و مادر و مغضوب آنها شويد، زيرا بوى بهشت از هزار سال راه به مشام مى‌رسد، ولى هيچ گاه به كسانى كه مورد خشم پدر و مادر هستند، نخواهد رسيد». «٢»
اين تعبير اشاره لطيفى به اين موضوع است كه: چنين اشخاصى نه تنها در