«اف» به آنها مگو» «إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ». «١»

«و بر سر آنها فرياد مزن» «وَ لاتَنْهَرْهُما».
بلكه «با گفتار سنجيده، لطيف و بزرگوارانه با آنها سخن بگو» «وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً».
***
و نهايت فروتنى را در برابر آنها بنما، «و بال‌هاى تواضع خود را در برابرشان از محبت و لطف فرود آر» «وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ».
«و بگو بار پروردگارا! آنها را مشمول رحمت خويش قرار ده همان گونه كه در كودكى مرا تربيت كرده‌اند» «وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّيانِي صَغِيراً».
***
دقت فوق العاده در احترام به پدر و مادر
در حقيقت دو آيه‌اى كه گذشت، قسمتى از ريزه‌كارى‌هاى برخورد مؤدبانه و فوق العاده احترام‌آميز فرزندان نسبت به پدران و مادران را بازگو مى‌كند:
١- از يكسو، انگشت روى حالات پيرى آنها كه در آن موقع از هميشه نيازمندتر به حمايت، محبت و احترام‌اند، گذارده، مى‌گويد: كمترين سخن اهانت‌آميز را به آنها مگو!.
آنها ممكن است بر اثر كهولت، به جائى برسند كه نتوانند بدون كمك