تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٢
نمىتواند داراى چنين صفاتى باشد.
بنابراين، بدون شك منظور از «ملاقات» يا «رؤيت» در آيات مختلف قرآن هنگامى كه به خدا نسبت داده مىشود، ملاقات حسّى نيست بلكه، شهود باطنى است.
يعنى انسان در قيامت چون آثار خدا را بيشتر و بهتر از هر زمان مشاهده مىكند او را با چشم دل آشكارا مىبيند، و ايمان او نسبت به خدا يك ايمان شهودى مىشود.
به همين دليل، طبق آيات قرآن، حتى لجوجترين منكران خدا در قيامت زبان به اعتراف مىگشايند؛ چرا كه راهى براى انكار نمىبينند. «١»
گروهى از مفسران نيز مفهوم اين تعبير را مشاهده نعمتها و پاداشها، و همچنين عذاب و كيفرهاى الهى دانستهاند، و در حقيقت كلمه نعمت و ثواب و جزا را در تقدير گرفتهاند.
از اين دو تفسير، در عين اين كه: با هم منافاتى ندارند تفسير اول روشنتر به نظر مىرسد.
***
٣- توزين اعمال
نيازى به اين نداريم كه: مسأله توزين اعمال را در قيامت از طريق تجسم اعمال تفسير كنيم، و بگوئيم عمل آدمى در آنجا تبديل به جسم صاحب وزنى مىشود؛ چرا كه توزين، معنى وسيعى دارد و هر گونه سنجش را دربرمىگيرد، مثلًا در مورد افراد بى شخصيت مىگوئيم آدمهاى بىوزنى هستند، و يا سبك مىباشند، در حالى كه منظور كمبود شخصيت آنها است نه وزن جسمانى.