كه با شدت هر چه تمام‌تر، به كار خود ادامه مى‌دهند، حتى تمام سرمايه‌هاى وجود خود را، در اين مسير به كار مى‌گيرند، و چه تعبير جالبى قرآن درباره آنها ذكر كرده: (أَخْسَرِينَ أَعْمالًا).
در روايات اسلامى تفسيرهاى گوناگونى براى «أَخْسَرِينَ أَعْمالًا» آمده است كه هر يك از آنها اشاره به مصداق روشنى از اين مفهوم وسيع است، بى آن كه آن را محدود كند.
در حديثى از «اصبغ بن نباته» مى‌خوانيم: شخصى از «امير مؤمنان على» عليه السلام از تفسير اين آيه سؤال كرد، امام فرمود: «منظور يهود و نصارى هستند، اينها در آغاز بر حق بودند، سپس بدعت‌هائى در دين خود گذاردند و اين بدعت‌ها آنها را به راه انحراف كشانيد اما گمان مى‌كردند كار نيكى انجام مى‌دهند». «١»
در حديث ديگرى از همان امام عليه السلام مى‌خوانيم: پس از ذكر گفتار فوق، فرمود: «خوارج نهروان نيز چندان از آنها فاصله نداشتند»! «٢»
در حديث ديگر، مخصوصاً اشاره به «رهبان‌ها» (مردان و زنان تارك دنيا) و گروه‌هاى بدعت‌گذار از مسلمين شده است. «٣»
و در بعضى از روايات، به «منكران ولايت امير مؤمنان على عليه السلام» تفسير گرديده. «٤»
راهبانى كه يك عمر، در گوشه «ديرها» تن به انواع محروميت‌ها مى‌دهند، از ازدواج چشم مى‌پوشند، از لباس و غذاى خوب صرف نظر مى‌كنند، ديرنشينى را بر همه چيز مقدم مى‌شمرند، و گمان مى‌كنند اين محروميت‌ها سبب قرب آنها به