مى‌شود.
اين مجسمه كه نمونه بسيار پر ارزشى از فن حجارى قديم است، آن چنان جلب توجه دانشمندان را نمود كه: گروهى از دانشمندان «آلمانى» فقط براى تماشاى آن به ايران سفر كردند.
از تطبيق مندرجات، تورات با مشخصات اين مجسمه، اين احتمال در نظر اين دانشمند كاملًا قوت گرفت كه، ناميدن «كوروش» به «ذو القرنين» (صاحب دو شاخ) از چه ريشه‌اى مايه مى‌گرفت، و همچنين، چرا مجسمه سنگى كوروش داراى بال‌هائى همچون بال عقاب است؟
و به اين ترتيب، بر گروهى از دانشمندان مسلّم شد كه: شخصيت تاريخى ذو القرنين از اين طريق كاملًا آشكار شده است.
آنچه اين نظريه را تأييد مى‌كند: اوصاف اخلاقى است كه در تاريخ براى كوروش نوشته‌اند.
هردوت، مورخ يونانى مى‌نويسد: «كوروش» فرمان داد تا سپاهيانش جز به روى جنگجويان شمشير نكشند، و هر سرباز دشمن كه نيزه خود را خم كند، او را نكشند، و لشگر كوروش فرمان او را اطاعت كردند به طورى كه توده ملت، مصائب جنگ را احساس نكردند.
و نيز «هردوت» درباره او مى‌نويسد: كوروش، پادشاهى كريم، سخى و بسيار ملايم و مهربان بود، مانند ديگر پادشاهان به اندوختن مال حرص نداشت بلكه، نسبت به كرم و عطا حريص بود، ستم‌زدگان را از عدل و داد برخوردار مى‌ساخت، و هر چه را متضمن خير بيشتر بود، دوست مى‌داشت.
و نيز مورّخ ديگر «ذى‌نوفن» مى‌نويسد: كوروش پادشاه عاقل و مهربان بود، و بزرگى ملوك با فضائل حكماء در او جمع بود، همتى فائق، و جودى