اين ظالمان و ستمگران، هم مجازات اين دنيا را مى‌چشند و هم عذاب آخرت را.
***
«و اما كسى كه ايمان آورده، و عمل صالح انجام دهد، پاداش نيكو خواهد داشت» «وَ أَمَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُ جَزاءً الْحُسْنى‌».
«و ما فرمان آسانى به او خواهيم داد» «وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنا يُسْراً».
هم با گفتار نيك با او برخورد خواهيم كرد، و هم تكاليف سخت و سنگين بر دوش او نخواهيم گذارد، و خراج و ماليات سنگين نيز از او نخواهيم گرفت.
گويا هدف «ذو القرنين» از اين بيان، اشاره به اين است كه: مردم در برابر دعوت من به توحيد و ايمان و مبارزه با ظلم و شرك و فساد، به دو گروه تقسيم خواهند شد:
كسانى كه تسليم اين برنامه سازنده الهى شوند، مطمئناً پاداش نيك خواهند داشت، و در امنيت و آسودگى خاطر زندگى خواهند كرد.
اما آنها كه در برابر اين دعوت موضع‌گيرى خصمانه داشته باشند و به شرك و ظلم و فساد ادامه دهند مجازات خواهند شد.
ضمناً از مقابله «مَنْ ظَلَمَ» با «مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً» معلوم مى‌شود: ظلم در اينجا به معنى شرك و عمل ناصالح است كه از ميوه‌هاى تلخ درخت شوم شرك مى‌باشد.
***
«ذو القرنين» سفر خود را به غرب پايان داد، سپس عزم شرق كرد آن گونه كه قرآن مى‌گويد: «بعد از آن، از اسباب و وسائلى كه در اختيار داشت مجدداً بهره گرفت» «ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً».
***
«و همچنان به راه خود ادامه داد، تا به خاستگاه خورشيد رسيد» «حَتَّى إِذا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ».